"Un dos seus entretementos máis comúns realízano na auga, cando o mar está crecido, e as ondas rompen na costa. Os homes, entre 20 e 30, diríxense mar adentro sorteando as ondas; colócanse tumbados sobre unha prancha ovalada aproximadamente da súa mesma altura, manteñen as súas pernas unidas no alto e usan os seus brazos para guiar a prancha. Esperan un tempo ata que chegan as ondas mais grandes, entón todos á vez reman cos seus brazos para permanecer no alto da onda, e esta impúlsaos cunha velocidade impresionante; a arte consiste en guiar a prancha de xeiito que se manteñan na dirección apropiada no alto da onda conforme esta cambia de dirección.

  Si a onda dirixe a un deles preto das rocas antes de ser atrapado pola rompiente, é felicitado por todos. A primeira vista parece unha diversi ón moi perigosa, pensaba que algúns deles terían que golpearse contra as afiadas rocas, pero xusto antes de chegar á costa, se se atopan moi preto, saltan da táboa e mergullanse por baixo da onda ata que esta rompe, mentres que a prancha é trasladada moitas yardas pola forza do mar. A maioría deles é superado pola rompiente da onda, cuxa forza evitan mergullando e nadando baixo a auga para manterse fóra do seu alcance. Con estes exercicios, daqueles homes pódese dicir que son anfibios. As mulleres podían chegar nadando ao barco, permanecer a metade do día na auga e despois regresar nadando á beira. O motivo desta diversión é só entretemento e non ten que ver con probas de destreza, con boas ondas entendo que debe ser moi agradable, polo menos eles mostran un gran pracer na velocidade que este exercicio lles dá."

No ano 1779, surfear tumbado ou de pé, en pranchas de madeira era parte da cultura hawaiiana. O surfing estaba incrustado na sociedade, relixión e nos mitos. Os xefes demostraban as súas capacidades surfeando ondas, e a xente corrente era famosa ou non según como se movían na auga. Os antropólogos non saben exactamente como foi o desenvolvemto e a evolución do surfing na cultura polinesia, xa que non se coñecen con exactitude os movementos migratorios desta xente. sobre o ano 2000 antes de cristo, comenzou a migración dende Asia cara o Pacífico, colonizando un triángulo formado por Aotearoa (Nova Celandia) no sul, Tonga e Samoa no oeste, e Tahiti e as Marquesas no leste.

Por mor do incremento da poboación, os polinesios continuaron a súa migración cara o horizonte, e deste xeito os primeiros habitantes de Hawaii chegaron no século 4 despois de Cristo. As persoas que foron capaces de face-la travesía entre Tahiti e Hawaii foron homes e mulleres excepcionais cun profundo coñecemento e amantes do oceano. Os Polinesios levaron con eles as súas tradicións, incluido o paipo (bodyboards). Seica os tahitianos surfeaban tumbados pero o arte de surfear de erguido foi inventado en Hawaii.

Cando o capitan Cook chegou a Hawaii, o surfing levaba xa moitos seculos enraizado na cultura e lendas da poboación. Os nomes dos lugares tiñan orixes en acontecementos lexendarios. Os kahuna (sabios) cantaban poemas pra bautizar as novas pranchas de surfing, e dar aos homes e mulleres coraxe dabondo pra surfear ao grandes ondas. Os hawaiianos non tiñan escritura e por mor diso a súa xenealoxía foi consevada mediante cancións e poemas. Tiñan historias lexendarias de amor, vidas arriscadas e feitos heroicos realizados polos xefes o por a xente do pobo.

A pesar de todo isto o surfing resistiu e non desapareceu de Hawaii.

No ano 1851, o Reverendo Henry T. Cheever observou surfing en Lahaina, Maui e escribiu sobre iso no seu libro, Life in the Hawaiian Islands, The Heart of the Pacific. "É fascinante pra un estrano ir a parete sur desta vila algún co mar revolto sobre o reef e observar os rápidos movementos e a velocidade dos surfeiros. O surfing é moi atractivo e está cheo dunha excitación salvaxe e moita vitalidade. supoño que pasarán moitos anos antes de que a civilización entenda e mire con indulxencia este perigoso pasatempo"