Os primeiros inventos eran simples cordas de nylon. Posteriormente a corda se embutiría nun tubo de goma flexible para evitar cortes nas táboas e nas pernas e nocellos dos surfeiros. Do mesmo xeito que lle ocorreu en Francia ao seu creador, ao principio os inventos introducíronse con certa timidez e temor, tal e como lembra Miguel Camareiro: “Cando chegamos a Salinas, comprobamos que alí xa gozaban de modernidades lixeiras e comezábase a ver o invento, que non nos atreviamos a pór nos nosos taboleiros por medo a que varasen na beira cun anaco de perna amarrada”.

Como ocorría co resto do material o gran problema era conseguilos, e para elo os surfeiros galegos tíñanse que trasladar a Xixón ou Bilbao, onde se atopaban as tendas de surf máis próximas ás nosas praias, ou ben pensar xeitos para prolongar a súa vida tal e como lembra Keko Montalvo “Cando se nos rompían volviámolos a pegar na cociña de gas de casa fundindo na chama os dous extremos. A verdade é que por onde os pegabamos non volvían romper, polo que era fácil ver inventos con tres ou máis unións”.

Outro dos problemas a resolver era como lograr unha unión firme e fiable do invento á táboa de surf. Levados pola intuición, aínda que neste caso equivocada, os inventos chegáronse a amarrar á quilla da táboa. Máis adiante, e tras entender a repercusión desta solución na velocidade da táboa, se enfibraba á táboa unha ponte de fibra ao que se anudaba o invento. Finalmente chegarían os tapóns que hoxe coñecemos.

Fotografías de Eloy Taboada-Estudo 108.

Artigo orixinal: http://desdelacroa.blogspot.com/2009/07/historias-los-inventos.html

Traducido con OpenTrad